Prowadziłem ostatnio retrospektywę w zaprzyjaźnionym zespole. Spotkanie zmierzało powoli do końca – mieliśmy już bowiem zidentyfikowane problemy wraz z potencjalnymi rozwiązaniami. Wystarczyło tylko podjąć decyzję, które rozwiązania wybrać. 10-osobowy zespół, ze względu na specyfikę produktu złożony głównie z programistów, rozpoczął dyskusję nad wyborem rozwiązania do jednego z problemów. Z puli potencjalnych rozwiązań pozostały dwa najciekawsze, które podzieliły zespół na dwa obozy. Rozpoczęła się dyskusja. Wymiana zdań była długa, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji i pomimo moderacji – trudna do opanowania, ze względu na emocje panujące w zespole. Jednak z mojej perspektywy najciekawsze w tym wszystkim było to, że zespół przez cały

Spędziłem ostatnio trochę czasu z zespołem, który pracuje ze sobą od niemal dwóch lat. Lubię obserwować takie zespoły, ponieważ zazwyczaj funkcjonują w swoim oryginalnym stylu, wychodząc daleko poza schematy opisane w Scrum Guide. Nie inaczej było tym razem – przyjemnie było poobserwować samoorganizację teamu w kwestii moderacji spotkania (Scrum Master nie miał właściwie nic do roboty), zobaczyć autorskie podejście do planowania pracy oraz przekonać się, że pod pozornym chaosem kryje się duże zaangażowanie oraz odpowiedzialność zespołu. To, co zwróciło moją uwagę w pewnym momencie – i niejako zachwiało tym sielankowym obrazem – był sposób komunikacji jednego z członków zespołu w